Meşalem Sönmeyecek

Bir mum yanar gönlümde şavkı cihanı tutar

Yürekler potasında eriyorken benliğim,

Köpürür çağlayanlar, beni deryaya atar

Açılır enginlere sevda yüklü gençliğim.

Yıldızlarla süsledim karanlık semaları,

Rüzgarlara vermedim filizlenen dalları,

İpeklerle bağladım kanayan yaraları

Dert alıp neşe verdim, bu benim içtenliğim.

Uygarca yaşam için bunca emekler çektim

Bu kutsal uğraşımda nice dağlardan sektim,

Vatanın toprağına binlerce çiçek ektim

Suvardım, gonca derdim budur benim şenliğim.

Biliyorum, bir ömür anılarda kalacak

Meşalem sönmeyecek, şavkım yine vuracak,

Eserime baktıkça ruhum gurur duyacak

Beni yeniden yaşar ülkemdeki gençliğim.

H.İbrahim SAKARYA