Memleketim

usandım artık hazin mısralar okumaktan

neyleyim akşam yaklaşıyor dostum

kuşların cıvıltısı dinecek birazdan

yitecek yeşil yapraklar taze güller

ağır bir makamla başlayacak şarkısına

afyon çekmiş zavallı mısır radyosu

sen kütahya sen samsun sen istanbul

sırtını dayayıp o bereketli toprağa

diniliyorum çukurova'nın sesini

sürüyor tarlaları traktör kardeşim

avuçlar serpmeyecek artık tohumu

kaç yıldır özlüyor bu topraklar bilir misin

ağır uykusundan uyanmış kalkıyor

bafralı tütüncüler haliç kıyıları ve toroslar

benim insanlarım öğrenmişler yeryüzünü

ilk kurşunu atan antepli şahin'e kadar

dağlarda bellerde onları tek tek tanımışım

yamalı mintanları ve ağızlarını örten bıyıkları

öfkeyi cesareti bilen gözleriyle

taş taşımışlar ekmeği bölerek yemişler

yıllar var ki hüznü kederi sevmiyorum

yalnız insanlar için şiir yazdığımı bilirler

sen kütahya sen samsun sen istanbul

asfalt yollara çıkan dar sokakları

köprüleri ambarları ve akarsularıyla

düşünmüşümdür on sekiz saat yol boyunca

bir sabah erken yola çıktım

gâvur dağlarında bıraktım türkümü

avuçlarım delik deşik dudaklarım çatlak

yağmurda ıslanmış saçlarım

yıllardır görmediğim ak saçlı anam

özlem türkülerini ezberler olmuş

bilirim çamaşırdan delinmiş parmakları

saçlarımı okşar her gece uykumda

"gurbet gurbet" diye dizlerini dövme

onu çoktandır kardeş bilmişim ben

mektuplarımda adı torbamda ekmeği var