Medinedesin Gönlüm

Gönlüm gül izler aradı Medine’de …

Gönlüm Veysel Karani

Ah develeri hala önünde

Rasul’ün gül kokusu gelir uzaktan

Yanar Veysel

Gül olur Veysel…

“Dünya gözüyle görmedi güneşini”

Kırdı otuz iki dişini...

Hırkası en kıymetli gül …

Kokla öp Veysel

Güneş onda

Ay onda

Aşk gül onda …

Gönlü bir evren kadar Veysel’in.

Bu çölde iz çiçekleri gönlüm

Hacer –ül-esvedde ellerinin çiçekleri

Medine’sinden uzaksın sevginin

Mekke’sinden uzaksın sevginin

En güzel gülün uzağındasın…

Geç kalma Veysel ’im

Bitmemiş bir cümle gibi

Hikayesi önümüzde Veysel’in

Medinedesin gönlüm

Varlık ağacı aşk meyvesi versin sende

Eylül rüzğarları esmesin aman yaprağında

Bahardan payını al

Kirini ateşle yıkayan gönül...

Kanatlarında zincir…

Kurtul zincirlerden

“Pır “ diye bir uç bülbül kuşum

Yazılmamış mı sana hürlük gönlüm

Ölecek misin

Kendini çarpa çarpa karanlıklara

Nefsimin kafesinde ki kuş

Nefsim uslanası değil hala...

İmar et gönlümü Medine

Gönül ustası Medine

Aşk hastanesi Medine

Açtım sana yaramı

Ayrılıktan ağlar gözüm

Geç kaldım

Gam ateş içimde

Beytullah dirilt beni her yeni güne

Bir daha nasip ol bana bahar günleri...

Dertlere derman bu aşkta

Özlenir Mekke

Bahar var gönlüme

Güneş var ömrüme

O güzel Mekkede

Beytullahta nur yağmuru

Bu sabahlara ölünür

Dünyanın gülü Mekke...

Berrak bir nehir olur seccadem

Maviliklere giden sandalım

Masmavi deniz gibi seherler

Gönül mevla ile hep...

Onlar ne güzel günler

Allahım adının bülbülü dilim

Cömertliğin gülü elim

Gözüm seccade pınarı...

Ne güzel gündüzler -geceler

Ezanlar çağırır kullar koşar

Aşkta dirilmek var

Felaha ermek var...

Yaylalar var gönlüme

Bin defa nasip ol bana o bahar günleri...