Med Cezir

Sana sevdayı anlatmayacağım

Yarama bastığım tuz çürür

Kehribar tesbihlere ve musallaya düşer şiir

Dize sonuna sığamayan her kafiye ölür

Şehre ay ışığı yağmadan suladığım fidan

Kan revan çığlıklarla bir iblise dönüşür

Gül rengini kaybeder bülbül sadakatini

Divanlar paslanırken bütün gazeller üşür

Yüreğinin putperest menzillerine yürürken med-cezirlerin

Tevrat Musaya küser İncil İsayla dövüşür

Sana sevdayı anlatmayacağım

Göz geze düşman kesilir mermi namluyla öpüşür

Sana sevdayı anlatmayacağım

Muhbir ihanetiyle kalır ihanet dille örtüşür

Ben diye başladıkların aslında son istasyonudur öykünün

Soğan kendini bize kırar somun kendini bizle bölüşür

Sana sevdayı anlatmayacağım

Sonra sevda ne düşünür