Masal=yalan

İçimdeki kulenin çatısı bulutların üstünde haberin var mı?

Sol şakağımda atan nabız, zamanın bilmecesi

Her şeyin bir sonu olduğu gerçeği

Anadolu kavağında bir bahar esintisi..

Bilebilseydin sessizlik, mağdurluk hali değildi

Şişelerin dibinde insanın tüm yanılgıları

İki tenin buğusu gerçeğe yüz çevirdi

Yakalamak adına anlık mutlulukları

Sonsuza dek çalamazdı 45’likte aşk masalı…

Evet, aşk masaldı, kocaman bebeklerin inandığı..

Hep bir ileri iki geri gitti adımlarım

Sen inadına ellerimden çekerken kendine

Kana kana içmiştim sözlerini -ilk kez bana söylendiklerini umarak-

Bir itiş kakış gibi yaşadığım med-cezirlerin tiradını sonlandırmalıydım bir an önce

Beceriksizim, yapamadım

Sihirli bir avuç dokunuş, bir garip ruhu okuyuş

Dudaklarından nefes çalarak ne kadar dayanırdım

Sana baktım insanı gördüm, kendimi bildim

Gamzelerinde durdu akrebin yelkovandan kaçışı

Avuçlarında kayboldu ellerimin soğuk arayışı

Sana baktım sonsuza dek kavgaya battım

Büyük yıkımların umursamazlık zırhına büründüm

Kelebek öpüşleri kondururken boynuna

Beş parmaklı yalanları düş kadar gerçek kıldım…

‘…gibi yapmak’… Bunu da asla başaramadım

Seni hiç, kendimi hep kandırdım…

Nihayet

Bir gece yarısı tokadı, bilinen gerçeğin yüzümde şaklaması

Oturdum dudaklarımda acı bir gülümseme, göğsümün altında garip bir sancı

Bu satırları yazdım…

Aldırma

Aralık kapıların ardında mutluluğu seçtim senin için

Huzuru, heyecanı, martı kanadındaki yürek çarpıntısını

Bense özgürlüğümden vazgeçtim…