Madenci Feryadı

Bir acı kaynaştı

Yüreğimizin derinliğinde

Bir sancı doldu şakağımıza

Maden ocağına

Cephaneye dolduk

Alaca bir karanlık üşüştü üzerimize

Yürüttüğümüz ekmek kavgasıdır, bizim

Gelir miyiz, gelmez miyiz? Hiç bilinmez

Fersahlarca yer altında

Bir kasırgadır peşimizde

Anadan üryan

Duygularımıza

Diş biliyor, kin gidiyor

Karanlığın rengi gibi simsiyah olan! Bu ülkede

Boğazlamak, öldürmek için yürüyor üstümüze

Madenciyiz

Emekçi

Sömürü düzeninde

Cehennem diyarında

Fokurduyor terimiz

Kaynıyor içimiz

Kömür ocaklarında

Ölümle boğuşuyoruz

Yüreğimiz köz, ciğerimizde volkan gibi

Kazma, kürekle vuruyoruz karanlığın kocabaşına

Bize gülmeyi unutturanlar; hesap verecekler bir gün

İçimizde kömür tozları

Göremedik yazı, baharı

Bir ateş geldi

Yaktı, geçti bizi

Soma yaralı

Ülke yasta

Ey efendiler! Anneler, bacılar ağlıyor

Bu bir kader değil, cellâdın oyunu, devlettin zaafıdır

Ateşten bir ölüm sardı bizi

Ellerimizi

Yüreğimizi

Her uzvumuzu yaktı

Çoktan, ölü sayımız üç yüzü aştı

Tanınacak yüzümüz, kefenlenecek bedenimiz kalmadı

Sömürenler bize düşman

Kazma, kürek elimizde

Cenazemiz yanı başımızda

Güneş doğmuyor kubbemizden

Yoksulluk hep ardımızda

Uyanın yiğit kardeşler, beraber çıkalım bu karanlıktan

Milas’ta, Soma’da

Afşin’de, Dinar’da

İndik karaelmas medenine

Umutlar serptik beklerken baharı

Devletin ektiği kor ateş geldi sardı bizi, tarihe yazın bizi

Mehmet Çobanoğlu

15.05.2014

İstanbul