Mademki Ben Bir İnsanım

Yüklendim sırtıma geçen giden tüm yıllarımı

Birde geçmişten bana kalan

Birkaç tatlı anımı

Ayrıca yanımdan ayırmadığım

Kareli şiir defterimi

Azıksız, cıbıl, perişan

Dertleri salkım-saçak olan

Teni çoğu kez ter kokan amele gibi

Ben de ulu-orta yerde kendi yalnızlığımla kaldım

Ömür boyu seferi olduğum bu dünyada

Dertten kurtulmayan

Kent, köy yoksulluğum

Gün görmemiş gecelerim

Hüzün, keder dolu hasretim

Kendi ülkemde mülteci olan yaşamım

Tüm çıplaklığıyla şu sopsoğuk koynumda duruyor

Açlığın sarstığı şu bedenimde içim kanıyor

Düzenin girdabında çok çaresizim

Topaççı kırılan çocuklar gibi

Feryat figan ağlıyorum

Şart olsun

Sırçadan köşkler, saraylar

Verseler bana

Tüm yoksulluğuma rağmen

Sömürenlerin egemenliğini

Kabul etmeyeceğim

Çünkü

Zenginliğim olan haysiyetim, onurum var benim

Yıkılası, yanılası şu devran cehenneminde

Muhtaç olduğum soluk alış-verişim

Her şeye kadir olan kutsal emeğim

Birde aklım, zekâm var

Mademki ben bir insanım

Padişahlara, beylere, ağalara teslim olmayacağım

Yaralarımın orta yerinde

Kızıl güller, çiçekler açan

Devrim özlemi tadında

Doludizgin akan

Fırat’ın doğusunda rengârenk doğan

Kızıl güneşte benim umutlarım beklediğim yarınlar var

Mehmet Çobanoğlu

08.10.2015

İstanbul