Maceram

genç mi olunurmuş içerde a benim gülüm

söyledim yedi yılda bütün türkülerini ömrün

güz bir yandan uçuşur saçlarımda

kış bir yandan

ihtimâl ki ben senden tam sekiz ilkbahar büyüğüm

sen saçlarına ilkokul kurdelası taktığın gün

devadımlarla buluştu ayaklarım

ah ne çabuk

kanımı pompaladı yüreğimin çelik kasları

kanım damarlarımda şaha kalkan atlardı

beyaz atkılar gibi attım boynuma bulutları

uçura uçura yürüdüm rüzgârında ölümün

en güzel nakışını vururken kanatları kuşun

delip geçti karaciğerimi karanlık bir kurşun

onsekiz yaşım düştü ıslak aynasına asfaltın

ılık bir ıslık gibi aktı kanım

fakat ölmedim

bir hemşirenin mavi gülüşüne tutundum gülüm

anladım ki asla yenemez gülen insanı ölüm

dokuzuncu gün haykırdım pencereden gökyüzüne

heey

kurşunların rağmına yaşamak ne güzel şey

ben böyle hep uslanmaz kavgacı ve her güzele aşık

durmuşken seksen mart akşamlarına bahar gibi şık

duvarlara zincirlere çıktı yolu umudumun

şarkılar ne bilsin sorguevlerini istanbul'un

gayrettepe'yi samandıra'yı... ah gülüm ne bilsin

parmaksız bir el gibi bütün tanımları insanın

insan işkencede susabilen bir hayvanmış meğer

dur ağlama küçüğüm hiç yakışmaz yüzüne keder

ta kökünden tükürdüm dilsiz kalacakmışım ne gam

işte böyle başladı benim yıllar süren mâceram

Ekim 1985 - Haziran 1986