Limi Limi Livane

Farkında mısın bilmem...!?

Senin günden güne yorgun avlulara su serpişine bakarak geçiyor zaman

Farkında mısın...?

Genzi yanık birbirine bulaşmış bir dolu dünya, mordan maviden cayarak

Farkında mısın duruluğunu kaybediyor sade gül kokusu ve kahvelerin hatırı

Her şeyin ar damarında utangaç bir mahsurluk,

Farkında mısın...

....... herşeyin nutkunda ağrıyan sancıyan sus..?

Farkındam mısın bilmem sevgili anacığım, her el verişinde durmaksızın göçen güzlere

Cismini ve rengini soldurdukca hıçkırası tutan devri alemler

Farkında mısın bilmem,

Seninle birlikte bakıştığı aynalardan kendini alamıyor dünya dolusu

Uluortalıkta bir yığın sürgün..

Lime lime can çekişiyor farkında mısın eceliyle kol kola gezen azap

Gazaba uğruyor her yol,

Her durakta çarkı çemberi bozuk bir saat ,

Her varışta yoksul bir menzilin kilitsiz kirmeni dönüyor

Her makasta uzak bir telgraf çığlığı her bucakta kimsiz kimsesize farkında mısın...?

Farkında mısın... kendi meydanını yabandan soruyor yüreksizliğin sahibi kapılar

Farkında mısın canım anam..

Senin dillerinde seyreldikce seyrelirken hayatın beşiğini avutup ırgalayan lehçeler

Tınmıyor bile kendinden el çeken duyarsızlık

Ve akabinde her köy yazısız bir mezar taşı gibi

Her köy, çığlık çığlığa delisine tellalde

Farkında mısın her şehir yığıldıkça yığılan günaydınsız mahsen

Farkında mısın sende azalırken adını andığın insan

Hiçbirşey çoğalmıyor

Farkında mısın toprak kayıyor,

Sular bulanıyor

Hava bozuluyor, zaman eriyor, devran esniyor

Farkında mısın sevgili anacığım sen yolcuyu yoldan sordukça

Irayıp uzuyor kendi kalbiyle arası açık insan..?!

Farkında mısın...!?

Gözü kararmış bir yeraltı dehlizinde birbiri ardına konuşlanmış itiş kakış delik deşiklikte

Yer yerinden oynuyor

Eşini ve eşiğini yitiriyor dünya evi farkında mısın..?

Konuşmadıkca anlaşılmaz oluyor en fenacasına rehin kalan acı söylemli lisan

Mekan meskensiz

Maalesef iskansız

Ve kendi canında yükünü taşıyamaz oluyor insan...

Hiç sanma ki durduk yeredir böylesi islim islime tren camlarına yapışıp kalan

Bu körkaranlıklı gidiş

Canım anam

Sen sızlıyorsun bu ıssız yarada diyedir belki

Belki sen üzülüyorsun diyedir,

Canından koparıp atamadığın düne dair bugünü

Koynunda kucağında göçünü alıp günden güne bilinmeze giden

Şu başıbozuk büyük yalnızbaşınalığın

Kol yetişmez

Kucak ulaşmaz kuraklığını sarınıp avunduğun

Seyfi Karaca..........Aralık / 11