Leyli Livanım

Çekilmiş telgrafın dilinde iplik iplik üzülmüş inceler

Behrizamandan sözü vardı belki,

Uzakları büklüm büklüm burkulup deheyleyen adsızın

Sökülüp saçılan parçalanmış bulutların sözü vardı belki yerdeki topraga

Gökyüzündeki yadellere yakuta

Sözü vardı algın dağlara, yorgun çöllere belki hazan, belki de hozanın

Her düşen yapraktan gazeller okuyup usturalandığı yaralara rüsvan revan pir-i perişan

Yıkıldığı yerden daha kalkamadan

Çığ üstüne çığ yüklenen kar çığlıkları gibi

Dilinin ucunda sızlayıp da diyemediği bir şey vardı belki yanıp kavrulduğu yürekte

Ah içinde bir meyli vardı hançeresi gamdan

Delalisi belki leyli leyli leyli

Leyli yar livanım...

Seyfi Karaca..........Ocak / 12