Kutupyıldızı

Pırıl pırıl parlarsın, gönlümüzün göğünde;

Işıl ışıl ağarsın, kararmış dünyamıza.

Pusulalar gülümser, deryaların göğsünde;

Seyrine doyum olmaz, işlersin kanımıza.

***

Nuh Tufanı dünyamız, Azrail’le ortaklık;

Pusulalar işrette, güneş beynimize kor.

Kopan hengameye bak, mahşer gibi ortalık;

Bu bulmaca çözülmez, düşünmesi bile zor.

***

Kutup yıldızı ağmış, gülücükler dünyaya;

Yıldız falı akımı, Demirkazık’a kement.

İsli camlar ardından, bakıştılar uzaya;

Dost elini uzattı kutlu, mutlu, nurlu kent.

***

Altın şehir revaçta, ışık ışık çevreye;

Bal petekten süzüldü, kapış kapış insanlık.

Ameliyat neşteri indi, gözde perdeye;

Dünyada kıpırdanış, uyanış ve canlılık.

***

Mikâil sofrasını cömertçe kurdu yine;

Cebrail Kur’an’ını okudu nur besteden.

Azrail bile güldü, ölümün ölümüne;(1)

İsrafil sur üfürdü, gönlündeki neşeden(2)

***

Kutupyıldızı ağdı, dünyamıza bayram var;

Şeytanın tuzağına, kırım üstüne kırım.

Göğün sonsuzluğundan kutlu dosta selam var;

O varsa dünyamız var, varlığından ben varım.

(1)İnsanların mana dünyası ölmekteydi.

(2)Manada yeniden doğuş için.