Kurayaz

Durgun yüzlü

Sonunu keşfeden bir çiçeğin aklı erdiğine

Koyu bir gölge izi düşmüşcesine durgun

Muhteşem elleri yorgun bayır ve güz yokuşu kuytu

Bütün mutlu gülümseyişlerin alın hizasında

Tir tir tül

Yolunması yakın haberlemiş sonbaharları vakit

Benzi atkın bir şafakta iki zaman arası darazıyan

İçinden çıkılmaz ormanları üstüne tomurlanmış

Hep vurulmak belası kaçkın ceylanlarla firarda

Ay kollayan ışıklardan sızarak

Çamyeşili zümrütcelere..konaksız yurtlara

Suyu hiç durulmayan çağıltıları acısında süzüp

Gözlerrin inmiş uyku bölük bölük

Hem bulut, hem yağmur, hem kurayaz çöl

Sanki solacağını anlamış gbi ömrünün gülü

Gayrı durmasıza tutunarak bitkin dallarını

Gah yolda, gah ilde,

Gah ilden yoldan ötede

Omzu tıklım tıkış ve düşkün

Hüzünlere kalaba

Seyfi Karaca.......Ekim / 10