Kumdan Omuzlar

Öğreniyorsun insanları...

İstediğin kadar dinle,

İstediğin kadar oku,

Nafile;

Üzgünüm ki

Kanatılarak öğreniyorsun her şeyi!

Kimi son moda bir cila ile karşında,

Kimi içinde irinlerini biriktirdiği kadife bir kılıfla;

Öyle ki kimi zaman,

Şüphe ediyorsun varlığından...

Bir ağaca özendiğin anlar,

En mutlu hayaller oluyor sende;

Çoğu alacakaranlık zamanda...

Olmaz diyorsun;

Zannediyorsun ki yapmaz!

Oluyor ama

Ve yapıyor da çoğu zaman...

İnce bir gülümseme atarak gözbebeğine

Ve seni kucaklarken hem de

Sırtından kan damlıyor,

Bastığınız o beyaz mermere...

Sonra bir gece vakti...

Bir bardak çay ve sen,

Sırtından damlayan kanla

Bakıyorsun yıldızlara, aya...

Ve o an fark ediyorsun,

Gökyüzü bile temiz değil o kadar!

Ne ay varken güneş çıkar sahneye,

Ne güneş varken, ay baş gösterir tepende...

Neden diyorsun boyuna;

Her yaslandığın omuzda,

Her attığın adımda...

Ve yolun sonunda anlıyorsun ki;

Yalnız gelen bedenin,

Yalnız gidecek bu diyardan!

Sadece, bir elin parmakları kadar ki omuzda...

ZUHAL ERASLAN