Kullanimsiz Gölgelere Tutuklu

Baskasinin akli fikri zikri durusuna göre gideduran

Kalinlasmis körlüklerin yüzsüz gözsüzlügüne kalip baglayarak,

… icten ice tirsiyip büzüldüysen

Yoksun ne sen ne gölgen…

Bir kirik cerceveli cam kirilislariyla kendi dörtyanina bataraktan kristal kavanozlastigin

Renli duvaklarinda gökkusagini boyanmis posterlere dükkancilik ederek

Aciyarak derinlestigin hayal bulaniklarinda yikila kalka bir yerde bir de gökte

Gectigin zaman irmagi seni kendine bogunuk hickiriklara gömüp ömrü cilalanmis

Calinti bir hikaye gibi yokus yukarisina sürüklenip giden buzayaz

Son perdede kendi yerine damlamis bir göc

Yagmurlu topraklar üstünde diz boyu hüzünlere ayak basan hem kendi hem rüya

Gönülde kopmus ciglikli calgilar teli bahardan güze seyredip giden ihtiyar

Yoksun….! Koyuldugu siralardan cikmis cümlelerle buruk dillerde sizisiyla agriyan

Ne sessiz saz

Ne nefeslendigin islik

Ne ilgi

Ne iliski

Ne seni cagiran müzikli melodi, hicbiinde yoksun…

Uctun gittin demektir sana yabanci ve yalan aynalarda baktigin körlükte biterek

Cere

Cöpe

Cöle

Ölüserek hediyesini ecel elinden alan

Seyfi Karaca……………Aralik / 12