Külbastılık

Ses var görüntü yok...soluk var sahibinden eser yok

Durumlarına düşmemek için

Kirpiklerini kaldırdığı sürgülerden kurtaracak ki insan

Kalbinde eşi benzersizliği işleyip

Ellerini ve ayaklarını gücenmeyecek ki

kendini kapıda bekleyen zamana

gönlünü hele insan

uca bucağa sığmayan hayaller yüklüsü gönlünü...

Serip yayacak ki dağa taşa kuşa konana göçene

Daha neler nelerin harcından iratlar harmanlayıp

Ancak aşkın sofrasında kendini bulmaya...

Yoksa dönsün dursun orta yerlerde boşluk.

Yeri mi yok

Hayatı tümden gözyumana bakışlarını

Gürültü var yağmur yoklardan hani

Çalım var, poz var, caka var, fiyakacının hani

Üfü' nün üfüsü hani kendi ezik, kimsizi büzük

Yanmış tütmüş el kadar bir kağıda

Zehrin endeminde kirletilmiş gibisi müsveddesine karalamalık

Okunmadan üflenmiş bir yoksunluğun

Ayaküstü perdesinde fasılsız hicrana rol kesen hem de

Ve dolunca dakkası elbette

İskarpin topuğunda aşağıya kül bastılık

Hayatına söndürülüp

........ gitmeden.

Seyfi Karaca .......Aralık / 10