Konuğum Esinim’di…!

Esinim, konuğumdu dün,

Hoş geldi,

Sitem getirdi!

Gönlüm, yüküydü dünden…

“Usun ile didişmede,

Felsefenle uzlaşmada,

Kaleminde buluşmada,

Zor adamı, yaşıyorum!

İkinci Ben’im, ezelden

Kimliğini taşıyorum, öteden!”

Ağır geldi!

İçime döndü birden,

Söylendi derinden;

Onu benim yarattığımı,

Söyledi!

“Ya, niye şaşırdın”,

Dedi…

Neyle beslediysen

Beni,

İşte benim O”, dedi!

İrkildim!

“Dur!”, dedim

Demoralizeyim şimdi,

“Birlikte ürettik önceki,

Son şiiri!

Onu yorumla da git!”

“Kurtulamıyorum ki senden,

Ana rahmine geri dönememek gibi!

Neyse, yorum çıksın benden,

Nasılsa, düzeltir yazarsın sen;

-Rengiyle, kokusuyla, sesiyle

Şiirdi…

Yalındı, doğaldı, içtendi

Şairaneydi…

Elinle- emeğinle- sevginle

Senindi,

Gönül daranla, yükünle

Şiirindi!-“

Ve ekledi;

“Anlaşıldı, tamam!

Artık, senden çıktı ya,

O, Ben’imdir!

Uyandırmanın bedeli,

Okutmanın emeğiyim

Ben…

Yeniden üretmenin

Nedeni!

Görüşelim…”

Konuğuma konuğum!

Müjdat Eraslan.