Kızıl Bir Öyküydü Yaşamak

-buselik makamında şarkı değil

kızıl bir öyküydü yaşamak…içinde köz ve ateş-

karnı kirli bir martı çığlığıyla

yalnızlığını soyunup…perdesini çeker uykuya hasret güneş

ve sabahı hiç göremeyen gece

bir yıldıza gebe kalır rahminde…ay’ı kendine seçer eş

artık tükenmiştir hayatın seyir defteri…kıraçtır tüm sayfalar

sokaklarda hamiline kadınların utancı satılıktır

ressamlar resimleriyle sevişir…güvercinler tecavüze uğrar

ve ay’dan bir bebek bekler beyaz kefeniyle …bahçesi boş mezar

ölü ekerler toprağa...fakat haraçsız karışmak ne mümkün

cam kırıkları ruhları kanatır

dinlenir soğuk bir mezarın balkonunda zaman

ve kucak açmaz toprak dertlere

aynalardaki cesetlere döner insan

benimse…çıplaklığımı giyinmek için

tabutunda metanetle yatan

turuncu ölüler koşar peşimden…gözleri buzlu cam

iki dünyadan da kovdu öpüşen cinler

ölümüm zoraki istifa dilekçesiydi hayattan

cenazemin başında ağlıyorum

mayın döşeli sorgularda yaşam

/..ölünce gözlerini sıkı sıkı yum

sakın parolasını unutma ölümün

bilirsin alışığım…en çok ben ölürüm

şu anda bir çakıl taşıyım cehennemde

zebanilerin ayak tırnakları

ve aç köpek balıkları tek gördüğüm../

//…hayatın ölüme armağanıdır insan…//

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı yay,ank,2006