Kıyasıya Suskun

Sıcak bir nefese koşar gibi

Kılçıklı lafları kursağında yutkunan susuş

Sefersiz bir terminalin gece kör karanlıklı şehrine

Hayal kırıklarıyla dolu çalmasız bir gongun

Bütün sıraları terketmiş kanapelerde

Soğuk ve tek kişilik dinletisi uzun şarkılar

Her biri

Birbirinden uzak insanları saaten saate biriktirmekten

Ayakta uykulu yolcuları düştü düşecek

Geceyarısı takvimi halden geçkin

Kuponlu kaldırım ve eşikler arkası harabe

Havadisler... döküldükçe azalan

Sonbahar ormanı sanki

Yaka paça evler sönmesi yakın çıralarla

Öyle gibi sanki birbirinden saklanan sokaklar

Ve sarhoş lambaların

Meydanlarını yitirmiş yolboylarında

Ağzını bıçak açmayan el yapımı şeyler gibi

Göçen kaçan

İnsancıklar

Seyfi Karaca.........Ekim / 10