Kıvılcımdaki Suskun Çıraya

Boyun büktü ay ışığa

Üzüntüsünden bir ırmak bir ırmak oldu yutkunduğu damladan

Itır kokuyorkenki tende teması çiçeğin çığa, çiylere

Yanından geçip cılgaların süyem süyem erkence baharlığından

Yudumlaşmış damlalarında saklı pınarları mavileşen nehir

Soğuk damarlardan sızılı dallar tutmuş

Ki siyahtı hüzün...neyleyimleri şakralarından öperek..

Rüzgarda bir hal vardı

Ki solgun ve sessiz yüzüne dokunmakla kalmamış meylin

Yar....

Her göçüp giden kuşlarda bir hal vardı, bir hal..!

Alev alev gece konaklarını saran yangınılığı gizlinin, yar...

Değişen bir sonsuzluğu alıp yürürcesine göğün kubbesine

Tozuna toprağına yerin senin seyrin

Kırık kapılarında bir hal vardı sana dönük, kendini hozana veren bulutun

Sızılı gelinciğin bahar elleriyle serenserpe her yönde bir hal vardı

Kirmende kervanda öyle bir bağ, ki rengini sürgün harelere dolanmış

Dağlarda bir hal vardı şehri uzaklaşıp adsız çığlıkları kendi koynuna sürükleyen

Aşkı yadeden yürekte bir hal vardı

Bir hal vardı yar bende, sırra düğüm çözünce yürekteki yara

Yar uyanıverdi birden sana doruldu kandil

Kıvılcımlar çakınca suskun çıraya...

Seyfi Karaca.........Nisan / 2009