Kirpiklerime İndiler En Uzak Yıldızlar

En güzeliyle yaratılmış dünyayı

en kötüye çevrilmiş zaman dilimlerinde tanıdım.

Önlüğüm soluk,yakalığım yırtık başladım eğitime...

Yarınları hiç öğretmediler...

Köy gecelerinde

gaz lambası aydınlığında

bilinçsizliğim gizlenirdi ders çalıştığım defterimin uç kenarlarındaki kıvrıklarına...

Ekmek sofralarında tamamlardım ödevimi

Sınıfımızda odunlu sobalar vardı

Odunsuz gidemezdik

Dayak yiyemezdik...

İlkokulu bitirmek kurtuluştu

Vizesiydi gurbet şehirlerine atılmanın...

En yüksek notla bitirip okulu

28 nolu koltuğuna oturup bir otobüsün

Yeni bir dünyaya açtım gözlerimi ülkemin başkentinde...

Ülkemin başkenti deyince ilk aklıma gelen Anıt Kabir’di

Lakin ben gidemedim...

Bütün varlığım çıraklığını yaptığım patronumun ellerindeydi...

O kadar güçlüydü ki o ellerin parmağı

Şefkat yoksulu avuç içlerinde tanıdım ilk ezilmeyi...

Merhama dedim

Anadolu işçilerine yaptırılmış kaldırımlara...

İki taşın arasında kaçak büyümüş kır çiçeği aldı ilk selamımı!...

İlk selamda ilk yolu vuruldu yüreğime sevdanın

Akşamı akşam bildim,sabahı sabah...

Geceler bana düştü.

Kirpiklerime indiler en uzak yıldızlar...

Bu hikayenin uzunluğuna biliyorum yürüyemiyeceğini

Ben katıksız,ben yüreği hayatın tüm olumsuz yamaçlarından vurgun yemiş adamım

Sevdanın soluk önlüğü asılı yüreğimde

Yakalığım yırtık

Ama yarınım belirsizliğin acımasız çarklarından kurtulmuş

Gözlerim var artık

Karanlık var yerle bir olmuş...

22.01.2011

Gebze-Kocaeli