Kırmızı Kalem

Defterimin sayfalarında gezgin,

İnce uçlu, kararlı bir kırmızı;

Çocuk yüreğim ürperirdi ondan:

"Yine mi yanlış, yine mi eksik?"

Yıllar sonra anladım: o renk,

Kıskançlık değil, umut taşırmış;

Her düzeltme ikinci bir şans,

Her çember bir umut çiçeği.

Doğrular yeşille, yanlışlar kırmızıyla,

İşlenirdi defterimizin satırları;

Ama siz rengiyle değil sözünüzle,

Kendimizi düzeltmeyi öğrettiniz.

O kırmızı kalem hiç acıtmadı aslında;

Acıtan yanlışların kendisiydi,

Avutan ise çemberin ortasında,

Sizin gülüşünüzün bulunmasıydı.