Kırk Haramiler

Güneşi karşıki tepelerden kopardılar

bir akşam üzeri

kabuklarını soydular

dilimleyip sulu portakal gibi

önlerine koydular

Aysa olgun bir kavun dilimiydi

gözlerinin önündeydi

tuttukları gibi çatal kılıçlarıyla üstümüzden

aşırdılar gökyüzünden

yıldızlarsa

helyum kokularıyla düşürüldüler pusuya

yaban erikleri misali

bir bir döküldüler avuçlarına

kırk haramiydiler

yeryüzü tükenmişti

gökyüzünü yediler