Kırık Umutlar

Tutunacak dalım kalmadı,

Acılar koyunda,

Vurgun yiyen

Halklardan başka hiçbir kimsem,

Mıh olup

Yüreğime saplan

Kırık umutlarım…

Kör vicdanların hışmına uğrayan

Mert ellerde yeşerdi,

Tüm kancıklara rağmen,

Asi duruşum çoktan kızıl güneşe sökün etti.

Cennet, huriler…

Umurumda değil bile,

İbadet yapılan mabetlerde…

Yıllardır fütursuzca emeğimi harcadılar

Peki, sormazlar mı size “Bu adalet mı, hukuk mu?”

Çıkar dünyasıdır,

Kimi bir canavar,

Kimi bir azılı eşkıya olmuş,

Kabaran öfkem,

Tutuşan yüreğim…

Bari siz söyleyin,

Çalınan emek bunca katliam neyin nesi?

İdamım için,

Darağacına

Devlet menşeli

Yağlı bir urgan asılı,

Asla, baş eğmeyeceğim size

Elbet tarih bu direniş destanımı yazacak,

Hak arayan isyancıların yoldaşıyım çünkü.

Mil yatağında çıktı;

Artık yumuşak başlılık

Uysallık kalmadı,

Ezen dişler paramparça şimdi,

Öğütülmeyecek bereket dolu tohum,

Ezilmeyecek güneşe koşan her bir sarı başak.

Acılar nehri olduk aktıkça artık,

Daha da büyüdük,

Büyüdükçe okyanus olduk,

Şimdi yakıcılığın sökmez bize,

Bilesin ey soysuz.

Ebediyen karanlığa gömeceğiz seni,

O gün her bozuk düzen yıkılmış olup

Güçlü halk devrimi kurulmuş, özgürlük oluşacak.

Mehmet Çobanoğlu

16.01.2014

İstanbul