Kıran Kırana Çınarlaşan

Gelesi tura , gidesi turna, uçası gurbet

Yılların yığılmış yokuşlarında göz açıp kapayarak hüzne

Çınarlaşan gönül kırıklarıyla dalbudakları zareylenip

Çığırı olmayan yol yol olmaların rehberliğinde kilitsiz

Kıran kırana tohumsuz kalan topraklar gibi

Sopsoğuk bir gülüşe

Elini kendinden çekince işportalarda insaniyetini yoğa satan

Sessiz selamsız mührünü bozarak nama yazılmış mektubun

Ve kimselerin bilmediği hallerden bir durup

Bir kalkarak kırmızı ışıkları yanan lambaları

Seyrele seyrele o şehirden bu şehire sandalyası hep sanık

Bir kuşam seyranı bulup oturamamaktan sefalık

Gam çoğaltıp günü gününe ve adım başı aralanmış adımlarda dert artıran

Gülün bile kendince bir bahanesi vardı kara bahtında

Deste karanfilin, sümbülün

Allarını sarıya solandan baldudağı yazbahar iken

Ya senin.. ey veda ..!

Yarden, serden ve sırdan

Gönülsüz alemlere mühletsiz el oluşun

Ya senin..?

Seyfi Karaca..........Haziran / 10