Kimlik Sonnet’si

ben aynada büyüdüm, aynalar ise bende,

acıları gezerken, sözlerimizle ikiz;

birlikte olduğumuz, âh, o ürkünç bedende

bakarken kendimize, sevişen günlerimiz

birer birer görünüp dibe çöker, âh, kısır

bir yolculuk bizimki...hani durak, yol nerde?

hangimiz ötekine giz oluruz ya da sır?

aynı tende dağılır, ten aynada yiter de

fırtına saatlerde aşklardaki ince kum

üstüme yığılırken, akşamları kederle

-ve sanki sevişirmiş gibi ikindilerle

o dökülüp düşerse, kırılan ben olurum...

kimliğim öldü benim, çoktan geçtim adımdan,

âh, başka bir şey değilim aynalarımdan...