Kendisini İnsan Ötesine Şaşıran

Her seferinde en son devrildiği çukurdan

Hortlayıp çıkarak

Her seferinde en son takıldığı kendine yenilmişliğini

Bir insan boyu geçmeye atlayışlara gergin

Yeminsiz bir tercuman gibi bütün susuşlarından

Daha parlak

Daha cilakeş

Haha işlek purpurlu

Saray yavrucuğu yapacağım ıkınmalarıyla

Sürte sürte gözyaşı yoğunluklu acılardan

Bambaşka bir dünya modelleyeceğim diye

Taşın yoğunluğuyla oynayıp

Toprağın dokusunu baştan sona çer çöpe kurcalayan

Ve yepyeni insan kalıplayacağım diye

Birbirine bağsız bağlanmasız, yüreği dokunmayan

Kuzgunsu kapışmaların

Kafa uyuşumsuzu tahammülsüzlüğü göz göz

Odalara hücrelenmeler yalnızından

Daha şahaser icatta bulunacağına dair

Üstüste konulmuş karton piramitciklerinden kurulu

Bulaşırsam yıkılır korkusuyla yan yana duruşları

Yaşamsız ve yapay

İnsancıklar dizilisi kağıt üzeri

Her seferinde en sonuncusundan daha şekilsel

Bir kat daha görselliğe tabi, bir kat daha

Yeri göğe tırmandıran tırlatık..

İnsanüstü heykelleşmelerin önü karanlık

Sonu en sonuncusundan kat be kat karanlık

Acımasız hallarinden

Yüksek fiyakalı resimleri iş güç sahiplenerek

Başı öne eğik

Ara açıkları yaşamla ölüm arası kalpsizli

Yemin koşa koşa bir birine

Çok gürültülü ritimlerle

Taaa ki çarpıntısı tık vermeyene dek

Gün geçmez ki terkinin üstünden

O insan kalpsizi korunaksız saraya

Kuzgun baykuş konmaya

Seyfi Karaca............Ekim / 10