Şiir • Bilinmiyor

Kendini Özretmeden Dilemek

Yazar / Şair

Seyfi Karaca
person

Özrü kabahatinden büyüyünce insanın

Bağışlanmayı gerektirir dilek, bağışlanmayı dilemekse onurluğun harcıkazancı

Özür dilemek...;

Hiçbir suçluluk duygusunun ablukası altında esir vermeksizin duyumu düşünceyi

Can yakmadan, canana kastetmeden

Bile bile ladeslere el tutuşmadan..

Kalp arınması, yüreklice billur beyzadır

Sayısız.. bulaşık yalaşık dalaşık didişiklerle karmankarışık olmuşları süzüp eleyip

Hayat söndüren komalıkların ağıdına

Çilekeşliğine

Kalıplaşmış ağrılarına

Köleşmiş körlük-karanlıklarına iz basmamanın yemin ve azmiyle

Olası elden gönülden düşme bağışlanabilir kusurlar karşılığına erdemliliktir

Özür dilemek...

Zorbaların

Zebanilerin

Zalımlığından zevk alan insanlık katillerinin

Kendi batağında kendini boğan kudurmuşluğuyla gözü dönmüş gönlü kararmış

Kibrin

Hıncın

Mallaşan manyağa kaçış-göçüş- yarış manyaklığının

Kokuşkun cehennemliği yerin dibinden yukarı yayılan azan sapanlığın

Kızgının

Kıyamatin

Kinin

Öfkenin..

Aşktan bi-haber yüreksizlerin harcı değildir özür dilemen

Çırasını söndürmediği günü aşkın ve sevginin

Aletsiz silahsız...oğul-uşaksız..

Şurdan şuraya, tek adım dahi gidemeyen...

Seyfi Karaca..............Kasım / 11

"Özrü kabahatinden büyüyünce insanın"

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...