Kendini Acındıramazsın

Kendini acındıramazsın

Aklıma bir kor gibi düşüpte kaçamazsın sonra

Beni böyle bırakamazsın kolu kanadı kırık

Sevgi dediğin şey sakın unutma

Sonunda hep ölümüne yalnızlık

Düşlerimi çalıpta kaçamazsın öyle kolayca

Biriktirdiğim hayallerimi geri ver ne olursun

Ve girme artık her gece rüyalarıma

Artık o sahte yüzünü görüşüm son olsun

Şaşırmış gözlerle bakma bana

Artık karar verdim aşkı gömüyorum

Elveda demek ne kadar kolaymış sana

Bunu şimdi açıkça görebiliyorum

Sende onlardan biriymişsin aslında

Sevgiyi ayaklar altında çiğneyenlerden

Ağlıyorum düştüğü için senin gibiler bahtıma

Sıkıldım artık hep yanlış çıkan sezgilerimden

Döküp gözyaşlarını kendini zorlayarak

Beni kandıracağını mı zannediyorsun hala

Kaldır kafanı bak yağmura anlamaya çalışarak

İşte gökyüzü ağlıyor işte bu asıl ağlama

Üşümüş gibi yaparak kendini acındıramazsın

Sana karşı hiçbir şefkat duygum kalmadı şimdi

Beni bir kibrit çöpü gibi yakıpta atamazsın

Bak ovuşturuyorum kalbinin soğukluğunda kalmış ellerimi

Gidişimde arkama hiç bakmayacağım biliyormusun

İsterse en kötü felaket kopsun üzerinde

Bak nasıl bir anda değiştim görüyormusun

Çünkü vardım senin lanetinin bilincine

Uykularımı böldüm ben geceleri senin için

Şiirler yazdım satır satır aşkı anlatan

Oysa senin şu yalancı sevgin

Tek şeymiş meğerse içimi karartan

Şimdi gidiyorum bir daha dönmemek üzere

Fırtınalar kopacak ben gittikten sonra burda

İyice bak ay ışığındaki loş gecelere

Belki sana beni hatırlatır arada sırada

S.E