Kendince Meyhoşan

Ben bir çocuktum, aklım çekip çağıran rüzgar ülkelerinin çığlığında

Ektim belki düş toprağını

Rüyalara girdim dilimde dudağımda hoyratellerin şarkı türküsü

Dikenli yollarda toz dumanlı çağlarda

Meyhoş erik dallarını eğdim belki, belki dut yedim

Bülbüllerin beter eden sazına sustum

Çağla döktü çiçeklerinden bahar, belki ben ırmak boylarından dolap döndüm

Nem kaptım esen yelden, su çektim dipsiz sarnıçlarından zamanın

Belki bir kuyuya düştüm gökyüzüne yüzüne masmavi..

Belki atlas deniziydi mavi iki kez...

Nar sındım ham meyveyi, dane dane gül sundum belki

Gönülaçan olgun bahara

Hayretine hoşnut oldum aşkın sevginin

Ben bir sevda gezginiydim nihayet

Nihayet bir çoçuk....

Aklı ipin ucunu kaçırmadığı rüzgar kanatlarına takılı uçurtmalarında

Nihayet bir insandım ben; eşe, dosta, sevgiliye...

Sevgi dolusu bir insan,

Ve aşka düşenlerin kendince delisi

Seyfi Karaca.........Aralık / 11