Şiir

Kendikendine Sonbahar

Selama..

Sakine…

Ücretini yazbaharlariyla ödesen sögütlü yollarda

Ekinli tarlalar indinde

Neyliyeyime eylendiginin bütün güllerini goncalarini bahcivan edip

Bos bir pencereden bakar gibi uzak bir camda

Ha geldi ha gidiyor izini yolunu bilen bilmezin efkarina kim ise

Duman cöküyor

Puslaniyor sis

Sarilmis yamaclarin bütün yapraklari solgun takvimlere kalan adsiz arsiz

Esiyor yel

Yagiip ciceliyor bulutlari silkeleyip döken yagmur

Sogudukca soguyor topragin teni

Her haline bir öksüz mektup ederek dürüp bükülen bohcanin

Cerci seyrinde

Siyrilip sökülen bir yerde

…kendi kendine eylül olup uzaklasan sonbahar

Seyfi Karaca………….Eylül / 14

Paylaşmak ya da kopyalamak için bir dizeye dokunun

Kopyalandı