Kendi Mevsimime Çıkıp Gidiyorum

Bak

Şimdi mevsimlerden mevsim sensizlik

Kara bulutlar dolaşıyor göğümde

Hayalini sevdiğim akşamlarıma

Yıldırımlar düşüyor

Bir deli esiyor ki poyraz

Yüreğimden seni koparırcasına

Acımasızca kanıyor sensizliğim

Yüreğim yüreğim

Çığlık çığlığa

Bir martının çığlığında

Ağır yaralı can çekişiyor

Şimdi

Sevdaların ağladığı

Yaralı bir mehtapta

Sevda öykülü tüm kitapların

Sayfalarını bir bir okuyorum

İçinde bizi bulamıyorum

Yazılmamış bizim öykümüz

Tüm ressamların tuvallerini taradım

Çizilmemiş bizim tablomuz

Göz etmelerini seyrediyorum

Oryantal sömürge ışıklarının

Bakışlarına sen diyorum

Yakamozların

Kendimi avutuyorum

Topladım

Benden kalan ne varsa

Anılarınla süslediğim

Kaldırım taşlarındaki gözyaşlarımı

Uğrunda nasır tutan ayaklarımın

Kanlı izlerini

Bir serçenin yüreğinde sevdiğim

Sende müebbet yüreğimi

Emek edip bir bir büyüttüğüm

Yüreklerine seni ekip

Gözlerinde seni gördüğüm öğrencilerimi

Yoksul yüreklerde

Süslediğim insanlık öykülerimi

Kırık dökük umutlarımı

Topladım gidiyorummmm

Artık bırakıp gittiğin hazanı

Kokun sandığım çiçeklerin baharını

Tenin diye özlediğim karın yağmasını

Gözlerinin ısıttığı temmuzu beklemeyeceğim

Şimdi mevsimlerden

Mevsim sensizlikkkkkkk

Kendi mevsimime çıkıp gidiyorummm