Kendi Gönlünce Dönse Dünya

Dünyaya kalsa...

Kaldığı yerden, kıldığı ikrardan dolanıp dönecek zamana

Dünyaya kalsa..

Dünya kendi haline bir konsa, o tertemizlerden su içirecek yağmura

Kelebekler göçürecek çiçekten çiçeğe

Arılar korosundan sazlar çalaçak sevincin gülen yüzüyle dallara tüllere

Dünyaya kalsa közalevlerde yanan

Güneşe delisi tükenmez rüzgarlar körükleyecek

Dünyaya kalsa bütün yolları leyli leyli delalime kuracak

Toprağın dirliğini helal getirmeden ve giden gelen yolculara yarım canından verip

Dünyaya kalsa..

Ah bir dünyaya kalsa dünyaya...!

Açıp kapanan kilidin ucunda taşımayacak

İzinden azade insan zihnini

Dünyaya kalsa ağaçlar hangi mevsim dallarında gönlüne göre veren

Ona giyinip soyunanacak ve kuşları oralara uçuracak

İklim hangi deli çağlarda keyfekederse

Dünyaya kalsa ay ay ışıyacak

Gecenin keşif gözleyen düşlerinde ateş böcekleriyle kandil-fener

Dünyaya kalsa gündüz ay çiçekleri ay ay...

Ebemkuşağı göksellenecek,

Trunculrdan narenciyeler bahçelenecek

Dünyaya kalsa gözünü ve gönlünü doyuracak kim ne dilerse

Burcusu burcu

Billurluğu billur dünyaya kalsa

Börtü böceklere ev yuva kuracak

Taylara..oğlaklara...cerenlere..

Fidanlara, filizlere, ormaaaaan orman körpecikten tomurcuktan

Hepsine hepsine bir,

Bir tutamlık sevgiyle bağ bedesten olup kendi dünya

Dünyaya kalsa sazende çalacak, semazende dönecek

Arzusunda durmaksızın artıp ve hiç eksilmeyen yaşam sevinci

Bozmadan aşkın istifini-keyfini dönüp dönüp hayata dünya

Seni beni bağrına basacak sevgili diye hep..

Bozulmadan ne oddan ne de ocaktan...

Dünyanın kendi halına vaktine

Ah bir kalsa

..bir konabilse hayat...!

Seyfi Karaca.........Nisan / 11