Kayıp Mutluluk

Arkasında kaldı aynanın mutluluk

Kapandı sandığı hayallerimin

Çilingiri kayıp…

Belki umut geçer parmak aralarından

Kim bilir belki ışık vurur pencereme

Lakin yok evim, yurdum

Gülmek ayıp

Bedeli ödeniyor yaşamın

Nefesimi nefsim çekiyor içine

Ben dönüyorum sövüp sayıp

Kalemin ucu kırık

Eksik tümcelerin nesnesi

Öznesi dertten muzdarip

Bu yalnızlık gölgesi bedenimin

Ben gezdikçe durur dolanıp dolanıp

Sitem değil susuşum

Kabulleniş her şeyi artık

Yitirilmiş bir sevda her günüm

Bir kaktüs belki çöl ortasında

Belki ağlayan bir yetim

Velhasıl kalbim artık kırık dökük