Karlar Erirken Yar-i Sılada

Karlar erirken saklı bir mektuptur belki koynunda esen rüzgarlar

Tüten bacalarda son kalanlarını bölüştürmeye yolcu duran bahtiyar

Ayaklarında ayaz,

Dizlerinde çamur,

Cezbedişlerinde ufuklara açık uzaklık....

Karlar erirken dilerse bildiği yerde sönsün fenerler, ki gam değildir beyaza

İsterse günü en yamaç yerinde şaşırsın pusula, ki dert değildir zamana ve zarfa

Karlar erirken isterse oynasın dağların oturduğu yerler yanık çıralar yerinde

Yük değildir derdini ezelden bağrına basmış ve elde ısrarına tutkun bir yemin

Karlar erirken dilerse tersine dönsün dursun pervane değirmene yük değildir

Aşkı uğrun uğrun sıladiyarım diye göze alanda yürekse

Karlar erirken gökleri seslen ve yeter ki sen gönlüne yazılmış olan amanla

Karlar erirken suya saki,

Toprak altında kışlayan göğçeklere ırgat,

Üryan ağaçlara yalnızlığını unuttturan kıraçlardan güller goncasını seslen

Karlar erirken sevdalılığını derlen sen ,

Be insan, sevdalılığınııııı...! Ki hangi düşlerin gölgelerinde salkımlı söğütlü

Üryan olmuş rüyalarını söyle, zoru söyle, zordan belki daha zoru

Ki, diğer kalanları sana Aşk,

Öp öz kendi elleriyle baharlanıp

Bağını özledğin bahçelerle bahsedip ilanı aşk edecektir hayaldeki sevgiliye

Eminol ki,

Üstelik de en değme-değirmi,

........ alllı ballı çiçekçelerden...

Seyfi Karaca........Nisan / 12