Kar Kundağındaki Cemreler

Hirkten hirge vakti sonbaharlara çalargın

Harmandan harmana alacakaranlıklarla geçbahar güzün,

Dönderip garip değirmeni yele, başı bulanınca gözümdeki pınarlar

Özümdeki sızılar gözlenir

Tuz buz olur kar ve kundaktaki cemre

Gider bakarım ki

Aşk derdinden bağını bozup, ilmeklerini çözüp bahardan bahçeden

Dikenlere gönül veren gül

Döşte gizlenmiş öksüzcesine

Benimsemiş özümmüş

Seyfi Karaca........Ekim / 11