Kapıdaki

hiç durmadan kapı çalıyor

üçünde, beşinde, kalbinde gecenin.

bir şiire oturmuşken, kendimi okurken

bir kitap arasında, ya da sımsıcak

bir deniz gibi sarmışken seni;

tam da bir umutla barışabilmişken,

kapı çalıyor hiç durmadan.

ne zaman kaçıp gitsem pencerelerden,

bir zil sesi geliyor ardımdan. ağrılar

ve ağır silahlar dayanıyor göğsüme.

saatler tutukluk ediyor, tekerleksiz

bir korkuya takılıyor zaman. ne zaman

bir çiçek cesedine yapışmış anne görsem

gözlerinden yüreğim dökülüyor,

kapılar çalıyor hiç durmadan.

sakın açma sevgilim

bu saatlerde hep

askerlik çağım geliyor.