Kanımı Kuruttun Benim Kanımı

KANIMI KURUTTUN BENİM KANIMI

Ben sana nasıl bağlanmıştım kırık kerimden

Bilemezsin seni nasıl sevmiştim seni

Hep sana boynum eğriydi lâleler gibi

Senden oldu vurgunluğum yüreğimden

Senin gözlerinden gözlerinin nazarından

Ama sen var ya sen

Acı çektirmekten zevk i yap olup

Beni böyle munkariz ettin munkariz

Şark çıbanı acılarımın ortasında

Hayır artık sana gelmem

Gelemem ki gelemem

Kanımı kuruttun

Kanımı kalbimde

Sen sen sen

SEN !..

Olan oldu deme bu yaptıklarına şundan sonra

Ne beni gör nede halimi sormaya kalkış

Yanarsam yanayım koygun koygun

Yırtılayım seher vakti bülbüllere inat

Güllere benzetme alev alev soluğumu

Harap olan bahçemin güllerinin soluşunu

Kavrulan ciğerimin kokusunu

Hayır saymayacağım yaptıklarını

Sayıp dökmeyeceğim

Dönmeyeceğim

Sendenyana

Kanımı kuruttun

Kanımı damarlarımda

Sen sen sen

SEN !.

Hayatımın kanına girdin hayatımın baştan sona

Tarumar ettin büsbütün umutlarımı vıcık vıcık

Bütün yönlerime granit duvarlar ördün

Ateş yaktın yüreğimde sultan nevruz ateşi

Üstelik güle benzettin ezdiğin yüreğimi

Ne çığlığımı duydun ne ahuuu zarımı

Yıkılışıma seyirci kaldın zevk be zevk

Seni seven olamam ki artık

Seni deliler gibi seven

Ayaklarına halı olan

Senden sana yol yol

Kanımı kuruttun

Kanımı baş fanusumda

Sen sen sen…

SEN !

Ömer Çetinkaya

Congeri

28.NİSAN.2009