Kandil Kristal Avize

Sanaymış gönlümü yazan mektup

Gücü her yana yetişmeyen akışmış suların

Hiç değilse bir damlası olsun sana ulaşsın diye

Yalnızlaştığın kuraklıklara yolumu serdiğim

Sırtı çöl yanmış toraklara çarıksız süründüğüm yolcum sana

Her bezirgan başı kimlik konrolleriyle

Tüm sokakları vizeleşen ve trafosunda sigortası atık

Bizi vızılayıp, ezip geçen hayattan

Fotokopileşmeksizin renkli renksiz her neyselere

Bütün bir tanıdığın insan halimle

Ana-baba yar gibi üstü sevdalık çiçekler kokan

Sanaymış bu sersefilliğim, yoklukta dirliğim sana

Ama niye yorulduğunun sana varınca bulup buluşturduğu

Şunca günleri hayli kıt iken sayılı ömrümün

Seni bulunca,

Seninle bir olunca, seninle çoğalan

Sanaymış suskunluğunu bozduğum sessizlikler

İnsansız kuytuların deresini doruğunu bir adım

İsmime yazdığım zambak çiçekli sevişlerim

İklimine ılışmış cemrelerden tüttüğüm hava

Su

Ve toprak

Buğulu bir bağırdan ateş ateşe sana tutuştuğum

Ziline dokunduğum bütün gönül kapılarının iki yanı bir

Güzel misafirliği gelen ben, giden sen

Kalan bir dolu dünya ve ikimiz

Çalar çalmaz saatlere bakmaksızın

Nasıl esip tozduğundan hali vaktini anladığımız aşk sana

Sana ve banaymış

Ucu usturalı sızılarca belki harcı öylesinden yanmanın

Bir dirhem beyaza ömrünü çıradan çıraya alevlenmiş

Mum'dan yahut başı semazen dönen kandillerden köz deşip

Şuncacık kül diye kalbime

Kristallerinden ne kaldıysa hep yansın dedim

Hiç sönmesine günü güneşi

Tuttum...

Salkım salkım kolboyu avizelere ısmarladım

Tümden ateşe verdimyüreğimi

Asuman ülker gayrı herneyse ismi sevgili

Sanaymış karıştım sırrına, çözdüm kördüğümlerini

Suskunluğun niyeymiş...

Yetiştim sana

Çağına vakitleştim ey sevgili...

Seyfi Karaca.......Haziran / 10