Kanat Çırpa

I

gözkapağının altında daha ilk adımda mayın

seni düşünmemek elimde değil uyanma sakın

mayını geçsen yanağının çukuruna kurulur pusu

kirpiklerinin içinde uyu benim için uyu n'olur uyu

kanım dondu cehennem öfkemin sınırına çıkacağım

adını haykıracağım avaz avaz sakın uyanma

sesimi duyma daha ilk adımda mayın

dikkat et işkillendi nöbetçi tetiğe binecek

söyle gözlerine kalkıp gelmesinler sesime

II

çarpmış yüzüne iki avuç su eline uyku bulaşmış

kimbilir hangi uzak düşten çekilip koparılmış

göze geze arpacığa akıyor uyku el tetikte

biter üç-beş nöbeti de ardından şafak söker

nedir ki onsekiz ay tezkeresini alıp gider

bir de esniyor çocuk gibi göz gez arpacık

nöbetçi uykunla vuramazsın beni şafak vakti

asılırken öfkemin en güzeli uyuyamam ben

ben uyuyamam gözüme güney afrika kaçarken

III

gelme canım aramızda kıyamet kadar duvar

havalar kışladı penceremde kurt gibi ayaz

derimden başka giysi yasak bana üşüdüm

elimde değil seni daha çok düşünmem gerek

voltamı seninle vursam yataktan seninle kalksam

alsam şu belalı başımı sana açılan yollara çıksam

beni duyuyor musun hava kurt gibi soğuk..

parkanı ödünç ver sevgilim bekliyor

nöbetçi nöbetçi heey pusatlanmış çocuk

IV

bir kuğu boynu gibi kıvrılıp uzanıyor hasretin

-vururum- diyor nöbetçi -dokunursan vururum-

fatma'dır sevdiği kızın adı ihtimal

sen fatma'nı kolla diyorum benimkisi ihbar

birden yanık türküsü besbelli yarasını buldum

-yar etmem başkasına kaçarsa vururum-

dokunma memet ne güzel şey sevmek..

soğuruyor sigarasını kule bulut bulut duman

uzuyor tüfeğinin namlusu fatma kan revan

V

yıkımışım duvarı ellerimin kanamasından anladım

-parola kaçarsa vur emredersiniz komutanım-

dudakların papatya falı dudakların gitmiyor aklımdan

bir de cehennem öfkem bir de sağanak yağmur

-emredersiniz komutanım parola kaçarsa vur-

sevmek ne güzel şey ve ne büyük felaket

elindeki tüfek söğüt dalı değil bu memet..

türküsü çatallanan bir yol gibi susuyor

ağzı fırın bulut bulut duman kusuyor

VI

memet düşlerin firarını vuramıyor hiçbir tüfek

bir kuşun uzaklaşan kanatları yağmur

ayaklarım tutuk şafağı koluma takmışım

cezaevini yukarda kulelerin dibine bırakmışım

canım uyan altın ülkesinde köleler yürüyor

vakit tamam bir tepenin ardına giriyor şafak

dehşetle farkediyorum ayaklarım yürümeyi unutmuş

patlarsa patlasın daha ilk adımda mayın

ülkemin zencileri kesik bir dal gibi susturulmuş

VII

savrulup titriyor kasılıp gevşiyor gece

ey benim büyük öfkem yol bul kendine

pretoria merkez cezaevi'nde gülüm

şairi bir ipte buluyor ölüm..

suretin çıksın cama pencereye gel

nakış nakış uyansın kilim pencereye gel

bırak saçın dağınık göğsün açık kalsın

daha ilk adımda patlasın mayın bırak

nerdeyse bağıracak ıslak bir çocuk gibi

pencereye gel pencerede şafak

VIII

zafer bizim olacak demiş selâm olsun halkıma

selâm olsun sana benjamin moloise kara şair

çok şey çıkardım sözlerinden ülkeme dair

gel seninle sevgilim güney afrika'ya gidelim

cape town'a johannesburg'a gizlice girelim

içelim zencilerin güneşinden kapkara kesilelim

bütün mazlum halklar adına özgürlük adına

çalalım isyan ateşini çalalım kucak kucak

vahşi bir kuş gibi uçalım ülkemize

kanat çırpa kanat çırpa kanat...

1985