Kalemimin Mürekkebi

Kaç orman yok ettim bir bilsen...

Yine aklımda sen

Sana akıyor yine kalem

Önce çizili veriyor gözlerin

Ardına iki üç tane kafiye

Sonra da yine hep aynı cümle:

Seni seviyorum…

Kendime geliyorum bir ürpertiyle

Karalıyorum tüm hışmımla yazdıklarımı

Parçalıyorum sonra tüm kâğıtları

Mesela aynı şeyi yapıyorum şu an yine

Bakıyorum gözlerine

Biliyorum; boşuna söyleme

Bir ömür hep bakacağım o kahvelerine…

Ah be kara sevdam

Yerim yok benim bu dünyada

Yerimiz yok bizim bir divanda

Ama yine de

Hep aklımda sen

Kaç orman yok ettim bir bilsen...

ZUHAL ERASLAN