Kalbim Unut Bu Şiiri

Uğuldayan ve hep uğuldayan

Bir orman kadar üşüyorum şimdi

Yanlış rüzgarlar esiyor dallarımda

Yanlış ve zehirli çiçekler açıyor

Kanımda kocaman gözleriyle bir cığlık

Su ve ses kadar beklediğim

Ne kaldı geride,bilmiyorum

Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme

Yine sarılmak o kocaman gozlerin

Uğuldayan rüzgarlarına

Bir acıyı yaşarım bi zehirden

Çicekler üretirim kömür karası

Uçurum kadar bir yalnızlık

Yaratırım kendime,atlarım

Anısı yoktur küçük rüzgarların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok

Büsbütün viran oldu dağlarım

Ezberimdeki türküler de savrulup gitti

Ömrümün karşılığı kalmadı sesimde

Sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış daha baştan yanlış

Bir şiirdi bu,biliyorum

Ye belki ömrümüzün yakın geçmişi

Bu kadar doğruydu ancak, kimbilir

Kalbim unut bu şiiri