Kalanı Tozpembe Bahar

Bakışlarını boynuma vebal diye sırlanıp

Saklı bir gökkuşağı penceresinden eleden aşkı sana çağıran

Kulaklarına eğilmiş iklim rüzgarlarıysa çağırıldığın ıslıkta sseyran olduğun

İğnesinde tığ oynatan bir kaneviçenin gülbaharısındır

Kocaman dağları sise dumana veren işitilmemiş çığlıkları kanan sessizlikle

Evsiz barksız gecelere dalan ay gibi, yarı kaçak

Yarı divanelerin delisi

Lafın uçu nihayetsize bağlanmış söylenmedik sözdedir

Sana seni seslenenen ahlardaysa birazı eflatun esmesi ziya

Birazı çırası aşka yanık ışık

Kalanı tozpembe bahar.....

Herbir yanı yangın yeri, üstü başı aşk ile sarmaşık...

Seyfi Karaca.........Mart / 2004