Kafes Açtım Hüzn(üm)e…!

-Bakkal Amca, baksana

İki uzun, bi kısa yapsana

-N’oldu lan hergele,

Hüzün mü yarıştıracaksın yine?!

-Bu kez annem siparişledi

Durum farklı,

Hüzün sofrası kurulacak akşama

Hem çaplı olacak,

Hem de hesaplı!

-Ne istiyorsun peki?

Vereyim, iste ki!

-Hüzünden yiyeceğiz bu akşam

Acılı yani, acımadan!

-Hüzün acılı yemek,

Acımadan yemek gerek!

- Al işte kalem kalem liste!

Bir büyük rakı, hüzün kafeste!

Hüzün, kafeste…

Kafeste, hep hüzün

Kafeste hep,

Hüzün!

Hüzüüüüüüüüüün!

Yenir mi, içilir mi?

Sevilir, terk edilir

Sonra, nefret edilir mi?

-Hüzün ne menem şey, ne ki?

Aç lügatı, karıştır;

Hüzün üzüntü,

Hüzün azap, demek…

Hüzün bahtsızlık

Hüzün çeki,

Hüzün çile, demek…

Hüzün acı

Hüzün acıma, demek!

-Hüzün Kokan Şairim, sen söyle şimdi;

Hüzün, ne ki?

Ben, hep hüzünlerimle yaş aldım!

Kah ağladım, kah güldüm; Büyüdüm!

Yol verin; dizelerim hüzün koksun,

Şairim, Korkmayın;

Hüznüme sahip çıkarım!

İşte,gönül koydum;

Açtım kafesi…!

Müjdat Eraslan.