Kaf Zal Mim

Tutuldu tur ve tuba

Güneş ve ay

Ve bilcümle kâinat

Güya ki kurtulacaktı dünya

Onun ellerinde

Elleri havva

Oysa taştı duvardı kayalar

Keskin kılıç sivri mızraktı

Kül elenmişti başı

Yazısı kara

Sevdası bölünmüş

Çırılçıplaktı

Karnında belli belirsizdi yükü

Aktı sıcak yuvasından can

Ölümdü kuşatan çepeçevre yaşamı

Baktı perdelenmiş kirpiklerinin arasından

Elleri aşiret döğmeli kadınlara

Kadınlar kürtçe konuşuyorlardı

Dilleri telaş telaştı

Şaştı o an aklından geçenlere

Durdu üryan yalnızlığıyla boşluğa

Harami gölgeleri büyüyordu karanlıkta

Yangın yerleri çöldü

Yüreği hun bağrı delik deşikti

Acının eşiğini aştı

Yırttı tırnaklarıyla karanlığı

Çığlığı çölde çan seslerine karıştı

Yarık tabanlarıyla harmanilerini savuran kadınlar

Ağıta durdu

Kan ve ağu sızıyordu ezgilerinden

Kanında tan vuruyordu ağıt seslerine

Tutuldu tur ve tuba