Kadıköy’de Tek Başına Bir İsyandım O Zaman

Leylakları öldürdüler, asmaları kırdılar

Zamanı bende gizli bir Anadolulu gülüşün vardı ya

Bir ona dokunamadılar

Kadıköyde tek başına bir isyandım o zaman

Sabaha karşı balığa çıkardım, belki ondan korktular

Bizim dostlarımız vardı, yaralarımızı deniz suyuyla sardılar

Rüyaları yoktur giremezsiniz

Sabah yeniden uyanabilmenin anlamını anlayamazlar

Şimdi hoş geldiniz elbet

Ama siz gelmeden önce beni çok vurdular

Göğsümde delik deşik bir çırpıntı taşıyorum

Bu pırıltı ordan sızar

Çok cinayet işlenen en kısa türküsüdür bu ömrün

Benim tutsak düştüğüm, senin mevsimsiz öldüğün

Gökyüzünde turuncu bulut

Denizde aykırı yosun

Uyanırken çocuklar masmavi gülümser ya

O da senin olsun