Kader Mahkumu

KADER MAHKUMU

Dört duvar arasında özgürlüğü soluyorum

Hasrete yenik düşüp saçlarımı yoluyorum

Boğazım düğümleniyor çığ gibi doluyorum

İçten içe ağlamayı öğreniyorum burada

Yenilen ekmek içilen su zehir gibi yutamıyorum

Her anım gam ile keder üzerimden atamıyorum

Yatak yorgan diken olmuş sanki yatamıyorum

Uykusuz uyanmayı öğreniyorum burada

Geçmişimi izliyorum saniye saniye

Düşünüyorum niye buradayım niye

Ne bir selam geliyor ne bir hediye

Dostu düşmanı öğreniyorum burada

Ne tatlıymış evimde yenen o yavan aş

Cennetmiş meğer gezdiğim dağ taş

Ne kadar zormuş gerçekle yapılan savaş

Hayalle yaşamayı öğreniyorum burada

Gönlüm dışarıda geziyor içerdeki beden

Kahrolsun beni kader mahkumu eden

Ömrümden boşu boşuna geçip giden

Günleri saymayı öğreniyorum burada

Hem sevinç hem hüzün var görüş gününde

Hasretim dinmiyor herkesin gözü önünde

Hem güç hem de yetki var Allahın bönünde

Boyun büküp susmayı öğreniyorum burada

Bahar yok karakış yılın dört mevsimi

Sabırla terbiye ediyorum nefsimi

Yitirdim bütün hırsımı,arzumu,hevesimi

Kara kara düşünmeyi öğreniyorum burada

Kalmamış yüreklerde sığınacak bir kovuk

Koğuşlar demir parmaklıklar kadar soğuk

Sesim her zaman kısık her zaman boğuk

Sessiz çığlık atmayı öğreniyorum burada

Bu mat ve tek renk hayat insanı ürkütüyor

Ne bir çiçek açıyor ne de bir kuş ötüyor

Cennet kokulu çocuklarım burnumda tütüyor

Fotoğraflarla avunmayı öğreniyorum burada

Adem Durmazer