İycene Tuhaf

Alt üst orta oynattıran artizyen numar-kumar

Kafa, göz, elayakları acayip

Birbirine linçe linç yapışıklığa sürsavrum

Gürültüsü kopuk bir girdabın dipsiz derinlerine düşmüş de sanki, garip..

Sert duvarlara çarpılmışlığının paramparçalılığında iflahsız

Garip düsüzün yarıncısı yaşam kıyısında kendini bekleyen

Yol çevirmenleri gibi ıssızlıklara tercüman

Garip işte

Tuhaf ve garip üst sakal

Alt altın burma zincir bilezik

İnsan denen dükkanı kapatmış da almış gitmiş kendi kendini

Orta yerdekostağı kırık rüküşü rezil ruj

Aynada dörtkenarları kırık kasnaklanmış şehir

Fuar lambaları gibi

Kafa tuarek türban

Etek tangayaz tuş, baldır bıldırcın atağı geceyarısı karanlık lir sokak

Lirilay lirilay lir

Tellerde eldeki evsiz anahtarını sürter gibi saatlerin avaresine

Özünden uzağa sıçramış kullanılmış sabun köpüğü

Canında havailik

Teninde hafif sarsıntılı sarhoş havalı insan

Alt üst orta kahvesi şekersiz

Yabancılığın tongasına basmış

Yutmuş zokayı ava gelen gelişine güzellik

Esastan görülen bir meselede ecnebi mi ecnebi

Ve bu karmaşada

Hadi gidek diye çağırmaya görsün ortalıkta oltasıyla sürten azap

Tutuşup gidiyor işin tuhafı ve varlığı garip

Evvel insanmış garip.. içinde biriken dağlarca tuhaflıklara yenik

Sürgünden sürgüne insan

Hadi dedimiydi elinden tutan yaban

Damarına uyuşmuş bir tetik gibi birden fişeklenip garip..

İycene tuhaflaşıp haydi haydi...

Seyfi Karaca.......Kasım / 11