İstanbuldayım

İstanbul?dayım, haziran sonu

Temmuz kapıda

İstanbul?dayım, çok yalnızım

Yok hiç kimsem

Sılada, çok uzaklardasın sen

Kimi sahilde

Kimi banliyö treninde

Nereye gitsem taşıyorum, hasretini içimde

Oturmuşum bir kenara

Elimde bir kutu bira

Gözlerim dalıp gitmiş, çok uzaklara

İstanbul?dayım bir başıma

Sanki günler bir asır

Mevsim yaz, günler uzun, çok uzun

Ah! İstanbul, ne taşın altın ne toprağın

Ne de bir gram tozun

İstanbul?dayım, yuvasız bir kuş gibi

Özlem dolu bu yüreğin yok ki sahibi

İstanbul?dan çok uzaklardasın sen

İstanbul?da bir başımayım ben

Senden böyle uzaklarda olmak mı

Yoksa şu kara bulut gibi yalnızlığım mı

Hangisi daha çok kanatıyor şu yüreği

Hangisi daha çok acıtıyor, bilemiyorum

İstanbul?dayım, önümde arkamda

Sağımda solumda, kendi aleminde insanlar

İnsanlar bir deniz

Ben yüzmeyi bilmeyen bir balık

Beni boğuyor artık, bu yalnızlık

Ne zaman biter bu ayrılık, bilemiyorum

İstanbul?dayım, bir başıma

Ellerim cebimde yürüyorum?

Gürsel İleri