İstanbul’da Bir Çeşme Ağlıyor

Dedemin eli

Ne de güzel işlemiş taşını

Ağaçlar taç gibi süslemiş başını

Sahilin güzel gülü çeşme...

Niçin ağlıyorsun

Yakınında boy vermiş söğüt ağacı

Derdini anlıyorum

Kim çakmış şu çiviyi taşlarına

Aldırmadan göz yaşlarına...

Mazinin kalbine çakılmış gibi bir çivi

Yıkılmış çeşmenin gönül evi...

İstanbul’da bir çeşme ağlıyor