İstanbula Doğru

Çocuktum, yorgundum

Hastaydım

Gün doğmadan

Şafağa beş kala

Düşerdik yollara

Ürperirdim

O sabah ayazını

İliklerime dek hissederdim

Geride kalmış

Sıcacık yatağın

Yarım kalmış uykunun

Hasretiyle titrerdim

Otobüs kaçar, o kovalar

Yollarda doğardı güneş

Bir karmaşa, bir gürültü

Neydi buraya çeken

Bu kalabalığı

Her yer insan ziyanlığı

Ve İstanbul gözükürdü

Bir kâbus gibi...

Gürsel İleri